My Journey    Thailand

Poland

English      Polish

Watch this video!

Wszystko, co do tej pory wiedziałam o Polsce to fakt, że jest to kraj o bogatej historii, gdzie urodził się Karol Wojtyła (znany w świecie jako papież Jan Paweł II) i skąd pochodzą osobowości jak Maria (Skłodowska) Curie – pionierka w dziedzinie Nauki. Jednak po osiemnastogodzinnej podróży, której celem było sędziowanie na Międzynarodowej Wystawie Psów w tym egzotycznym dla mnie kraju, wkrótce uświadomiłam sobie, że na ten kraj należy patrzeć jak na wachlarz kultury, kolorowy i malowniczy, doskonały fundament dla społeczeństwa cywilizacyjnego , sposób życia. W Polsce żyje wielu miłośników psów, którzy jako wystawcy i hodowcy przetarli drogę dla organizowania wystaw psów dla jednego tylko celu: aby pielęgnować sport z czystej pasji dla psów rasowych. I to jest sztuka bardzo bliska memu sercu.

Byłam pełna niepokoju i ekscytacji u progu polskiej przygody. Chciałam jak najlepiej wykorzystać moje doświadczenie, aby zastosować w akcji lata spędzone na szkoleniu w tej trudnej sztuce. Nie wiedziałam czego oczekiwać, dlatego byłam bardzo mile zaskoczona, że wystawcy to mili ciepli ludzie, podobnie jak i ogólny klimat imprezy. Przedstawiają sztukę wystawiani psów w jej najlepszym wydaniu. Muszę pogratulować Związkowi Kynologicznemu w Polsce i podziękować za zorganizowanie tak spektakularnej imprezy, w której miałam zaszczyt bezpośrednio uczestniczyć.

Szczere podziękowania należą sie panu Janowi Gajewskiemu, Prezesowi Oddziału Warszawskiego za jego troskę w każdym nawet najmniejszym detalu o mój komfort, zakwaterowanie w hotelu Novotel; pozostałym sędziom: Magdalenie, Andrzejowi, Vivie, Dorocie, Millivoje, Stefanowi, Kotowi, Danguole, Peterowi, Rune, Ramune i in. za ich przyjacielskie przyjęcie; moim dwóm asystentom, mojej tłumaczce za pomoc mi i czuwanie nad przebiegiem zawodów. Specjalna uwaga należy się także panu Andrzejowi Stępińskiemu, wiceprezesowi Oddziału Warszawskiego; Tomaszowi Kochanowi, komentatorowi i Wandzie, sekretarce klubu. To wydarzenie nie byłoby takie bez Was.

Sędziowałam dwie rasy o największej liczbie zgłoszeń: Beagle i West Highland White Terrier, a także Skye Terrier i Australian Silky Terrier. Ogromną radość i zaszczyt sprawiło mi zaproszenie do sędziowania na ringu głównym Best in Show!

Jako hodowca beagli, bardzo ucieszyłam się mogąc sędziować moją ukochaną rasę. Widząc wiele pięknych beagli, można od razu zauważyć, że hodowcy dbają o rasę z pełną odpowiedzialnością.

Zawsze wierzyłam, że aby oceniać psa trzeba zwrócić uwagę na jego formę i funkcję, przewagę cech pozytywnych nad wadami. Chciałabym nadmienić, że w opisach  komentuję tylko rzeczy oczywiste  i nie mam innych intencji, jak tylko podzielić się uwagami, które mogą być cenne dla rozwoju i poprawy rasy.

Zdecydowana większość beagli prezentowała wysoki standard. Muszę powiedzieć, że główne wady u niektórych psów to niedoskonałość w ruchu. Wolałabym widzieć lepsze kątowanie z tyłu. Byłam natomiast zachwycona psami z podium (obu płci), a zwycięzcy były w mojej opinii najwyższej jakości psami, z których właściciele powinni być dumni.

Jeśli chodzi o West Highland White Teriery, umiejscowienie łopatki i ruch z przodu były różne w porównaniu do generalnie bardziej harmonijnego wyglądu i lepszego ruchu z tyłu. Ogólna jakość była dobra.

Skye Terriers i Australian Silky Terriers były szczególnie interesujące. Niektóre psy niezbyt lubiły przebywać w ringu, gdyż pogoda była upalna, co wpłynęło na ich występ. Przyjemnością było patrzeć na niektóre psy, które na luźnej ringówce trzymały dotrzymywały kroku handlerom.

Od chwili, w której wkroczyłam na ring główny, wiedziałam, ze skupiając się na kluczowych w moim przekonaniu elementach standardu rasy, z łatwością znajdę najlepsze cechy danego psa. Szukałam psa, który wywrze na mnie szczególne wrażenie, wręcz uwiedzie mnie swoją aurą. Co jest interesujące, wygląda na to, że wszystkie psy, które wybrałam na podium Best in Show 1, 2, 3, 4 opierając sie na ich zgodności z wzorcem, wyróżniały się zarówno temperamentem, jak też i ruchem. Niezaprzeczalnie te psy były czystej jakości w formie i funkcji, nie muszę dodawać, że wygrane psy były po prostu niezwykle piękne.

Mój Best in show okazał się Scottish Terrier - bardzo zwarty, w każdy sposób zgodny z wzorcem, piękna długa głowa, dobry głęboki front, niski do ziemi, zgrabny tył, silne podudzia, w świetnej formie, poruszał sie z niezwykłą pewnością siebie i jego prezentacja była pierwszorzędna. Muszę również wspomnieć Schipperke, który zdobył best in show 4, nowofunlanda New Foundland (best in show 3) i Chinese Crested (BIS 2) – niezaprzeczalnie piękne psy.

Na koniec skorzystam z okazji, aby wyrazić wdzięczność dla Boba Dawsona i Kevena Harrisa za ich niezliczone godziny nieskończonych wskazówek, za dozgonną przyjaźń, za podzielenie sie ze mną ich wieloletnią, praktyczną wiedzą. Wiem, że mam jeszcze wiele do nauczenia i do doświadczenia, ale ta podróż to coś, czego nigdy nie zapomnę. Wierzę z pełnym przekonaniem, że nauka to niekończący się proces. To jest zarówno początek, jak i kulminacyjny punkt w mojej podróży. Składam najserdeczniejsze podziękowania dla Związku Kynologicznego w Polsce, za danie mi okazji do sędziowana tych wszystkich wspaniałych psów, do spotkania starych przyjaciół i do poznania nowych: Dziękuję!

Dzięki tej podróży dana mi była wielka szansa i był to dla mnie prawdziwy zaszczyt. Świat jest mały, a limitowani jesteśmy przez nieskończone granice. Jeśli jednak dajemy z siebie wszystko, możemy wszystkiego dokonać, nawet niemożliwego. Mam szczerą nadzieję, że wkrótce znów się spotkamy.